Het verhaal van Slash door zijn baasje geschreven:

In 1996 woon ik samen ben dan 19 jaar. M (mijn vriend) wilde graag een hondje hebben, maar ik vond dat we daar veel te klein voor woonde, omdat hij daar maar over bleef praten dacht ik oké ik ga met hem mee, dan kan hij mijn overtuiging zien. Ik ben ontzettend gek met dieren, en vooral met honden. Vroeger zei ik altijd al, ik wil een hondje uit het asiel hebben, eentje die een huisje nodig heeft.

Vlak voor de kerst gaan we naar het asiel toe. Lopen alle "hokken" langs, en geen geschikte hond, allemaal veel te groot. Nu moet ik zeggen dat ik het idee asiel verafschuw, al die mensen die deze dieren zomaar dumpen, ik kan dat niet begrijpen.

In het laatste hokje daar zit een zielig hondje, hij blaft niet en kijkt alleen maar, zijn mooie grote kijkers staan heel triest. De medewerker verteld: hondje heet Slash, 6 maanden oud, waarschijnlijk komt hij uit de LAKO kennel, sinds een maand in het asiel, verschillende keren meegenomen maar steeds terug gebracht, moeilijk te plaatsen, hondje is mishandeld geweest. Slash begint dan over te geven, en ik heb zo met hem te doen dat ik besluit met hem te gaan wandelen. Mijn gevoel ligt bij dat hondje, ik wil voor hem zorgen en hem een thuis geven wat hij verdiend. Dat gevoel is juist geweest en we hebben het Slash meegenomen.

Overal was hij bang voor en leek wel wereld vreemd te zijn, als ik de riem pakte om hem uit te laten dan was hij zo blij dat hij alles acuut liet lopen. Ik had zo met hem te doen, en beloofde hem altijd bij me te houden. Mijn relatie ging uit, en Slash ging met me mee maar mijn moeder. Na een jaar kreeg ik een flat, en een nieuwe relatie. Slash had moeite met de nieuwe omgeving en kreeg spontaan verlatingsangst, hij kon niet meer alleen thuis blijven. Ik moest wat verzinnen, en snel. Besloot om voor een week oppas te zoeken en daarna ad ik vakantie en drie weken de tijd om hem te trainen. Die tijd was heel kostbaar en het wilde maar niet lukken. Toen over op de blafband, vond het een naar idee maar had geen keuze. Die band bleek veel waard te zijn, want het hielp, met alleen gebruik aan de pieptonen kon ik hem leren om thuis alleen thuis te zijn, en dan de tijd steeds uitbouwen vanaf een minuut naar de vijf, tien minuten, kwartier ect…

Het enige wat niet lukte was om hem tijdens het alleen zijn zindelijk te krijgen, bij thuiskomst moest er altijd gedweild worden. Maar maakte me niet uit, hij kon nu tenminste bij me blijven.

Mijn motto was niets verwachten, en hem lekker zijn gang laten gaan, en heel veel rekening houden met. Een getraumatiseerde hond is anders dan een gewoon opgevoede hond, hij had snel last van stress, hield niet van vreemde mensen, bij ruzie had hij de neiging om te bijten, maar voor eigen was het een ontzettend lieve hond. hij kon zeuren om een knuffel, lag altijd lekker bij me. De dierenarts noemde hem gedrag gestoord, maar niets maakte me uit wat mensen ook zeiden, het was mijn maatje.

Als Slash geopereerd moest worden dan moest ik hem brengen en brachten ze hem in slaap, als hij wakker was belde de dierenarts me op en dan haalde ik hem op. Thuis liet ik hem zijn narcose uitslapen, moest er dan wel continue bij blijven, want anders bleef hij wakker.

Na drie jaar komt er een nieuwe verhuizing aan, naar een laagbouw. Maar Slash kan weer niet alleen zijn in de nieuwe omgeving en moet hem helemaal opnieuw trainen. Ook dat lukt met behulp van de blafband. Soms gaat het ook wel mis en dan is er bij thuiskomst een deur beschadigd of een kast uitgepakt. Maar wist ook dat dat nooit over zou gaan, zelfde als het zindelijk zijn als hij alleen was. Slash went aan zijn nieuwe omgeving en vindt het heerlijk om in de tuin te liggen en lekker over de bank heen te hangen om naar buiten te kijken.

Dan wordt hij op een nacht ziek, heeft een vreemde ademhaling en houdt ons de hele nacht wakker. Gaan de volgende dag naar de dierenarts en daar wordt de diagnose longontsteking gesteld. Krijg medicijnen mee, maar helpt niet. Ik ga terug en krijg andere medicijnen mee. Vertrouw de diagnose niet en besluit een second opinie te halen. Nieuwe diagnose is een hernia of een beklemming in de rug, bloed wordt onderzocht alles. Krijg advies van een vriendin om naar een derde kliniek te gaan, en daar eens te vragen. Ben inmiddels 600 gulden kwijt en weet niet wat mijn hondje mankeert. De derde dierenarts stelt ernstige Hd. vast, ook goed aan te tonen op de röntgen foto’s. Hoe was het mogelijk, nooit niets aan hem gemerkt, hij deed alles en rende en sprong alles, en dan nu ernstige Hd.. Conclusie van de dierenarts was dat het een sterk hondje was, en daarom niemand nooit wat gemerkt had.

Ben twee dagen de weg helemaal kwijt geweest, ik had zo voor mijn hondje gevochten en nu dit, en nu dan?

Met behulp van de dierenarts werd er een programma van medicijnen opgezet, eerst via injectie en later in vorm van pillen. En gelukkig de medicijnen sloegen aan, de pijn kon bestreden worden, en Slash kon bij me blijven. De medicijnen waren erg kostbaar, maar ik had alles voor Slash over. Wilde zelfs nieuwe heupen laten zetten, maar dit was onmogelijk vanwege zijn moeilijke gedrag naar vreemden, hoe moest dat met de opname? Tevens kreeg ik te horen dat het de pijn ook niet weghaalde.

Ik had een speciale band met Slash opgebouwd, als ik teveel hooi op mijn vork nam, dan werd hij ziek en ging overgeven. Klinkt vreemd, maar was net of hij mijn rem was. Zolang ik rustig aan deed was er niets aan de hand. Mijn Mams zei altijd: "oh Simone hij begint nog eens spontaan met je te praten". Mijn hondje ging voor alles, liet ook echt dingen voor hem, vb. op vakantie gaan moest ik echt niet aan denken, kon hem echt niet een week bij iemand achter laten, dit ook met de medicijnen die correct gegeven moesten worden.

Dan gaat ook deze relatie voorbij, mijn vriend blijft in het huis wonen en ik ga op zoek naar iets anders. De breuk vond ik helemaal niet erg maar dat ik mijn hondje niet mee kon nemen deed me verdriet, gek werd ik zonder hem. Mocht niet aan mezelf denken en hem nog een keer het trauma van verhuizen aan doen, hij was daar helemaal gesetteld en kon het goed met mijn ex vinden. Ik moest doen wat het beste voor het dier was, en dat was achterlaten. Ik voelde me gebroken, net of er een puzzelstukje weg was, niet meer compleet. Ik kreeg een klein appartement terug en zocht Slash regelmatig op. Dacht altijd zolang het proces met zijn Hd. stil blijft liggen (het lag stil, we hadden regelmatige controles bij de dierenarts), heb ik hoop dat hij bij me kan komen, zodra ik een groter huis heb gevonden. Als Slash een weekeind bij me was dan was mijn geluk weer helemaal compleet, dan was ik gelukkig.

Na ongeveer een jaar heeft mijn ex een ander leven en geen tijd meer voor Slash, ik dacht mooi kan hij eindelijk terug bij mij. Ik  had hem zo gemist en kon niet geloven dat hij eindelijk weer bij me was. Er zijn heel wat tranen  gevallen van geluk.

Twee dagen mocht het geluk duren, want toen sloeg het noodlot toe en werd hij ernstig ziek. Ik heb nog geroepen dat het niet kon en onmogelijk was, zijn lichaam op was de conclusie van de dierenarts. Ik kon het niet geloven, en dacht dat ik in een nachtmerrie was belandt, hoe bestaat het. Slash is negen jaar geworden.

Drie dagen voor kerst moest ik hem in laten slapen, anders zou hij lijden, had bloed in de diaree deze was zwart. Zijn mooie grote kijkers bleven stralen, en zijn lichaam kon niet meer. Ik heb Slash laten cremeren en een engel als urn gekocht ( deze engel heet everlasting love), hij staat nu bij me thuis, met iedere avond twee kaarsen die de engel verlichten.

Ik heb met Slash een band gekregen, dit hondje heeft zoveel moeten doorstaan in de eerste maanden van zijn leven. Mensen hebben hem dat aangedaan, getekend voor het hele leven, toch was hij sterk en geen opgever hij wilde ook leren. Iedereen vindt zijn eigen hondje het meest bijzonder, maar dit was een heel dapper en bijzonder hondje. Heb nooit geen verwachtingen van hem gehad en alleen maar geduld gehad, hij heeft mij geleerd hoe belangrijk het is dat mensen van hun dieren houden. Slash is in 2005 overleden en er gaat geen dag voorbij zonder aan hem te denken.

Sommige zeggen het is maar een hond, nee voor mij was hij het dierbaarste in mij  leven, mijn maatje mijn alles. Ik heb er heel veel voor moeten laten, maar heb er nog veel meer voor terug gekregen. Een hondje wat gedumpt was en getekend voor zijn leven was, en zo zijn er zoveel. Ik hoop dat mensen meer waardering voor hun dieren hebben en ze niet kopen als een hebbeding, maar kopen omdat ze er van willen houden. Ook als ik alle moeilijke dingen van te voren had geweten dan was hij nog welkom geweest in mijn huis, ik ben blij dat ik voor hem heb mogen zorgen en denk altijd die dag dat ik naar het asiel ging was geen toeval!!!!!!!!!!!!!

Met toestemming van haar baasjes is dit verhaal geplaatst.

stacey  franse bull zwart gestroomd met wit.
geboren 8 oktober 2004
gestorven 31 december 2004

gekocht bij k en k te Lathem.

doodsoorzaak: tumor in het oor diep het hoofdje in, van alles aan geprobeerd, maar het mocht niet baten
ze gaf het zelf al aan, ze kon niet meer, zoveel liefde en zoveel pijn in zo’n klein lijfje….

ik weet nu wat broodfokkers zijn, en na het lezen van de tips op hondenleed dacht ik… jee had ik dit nou maar eerder gevonden, alles wat er staat klopt zo… niet bij het nest ivm infectie gevaar, ergens door een raampje heen wijzen dat daar de ouders zaten… wat was ik naief…. ik zal het ook nooit meer doen, ik heb zoveel verdriet gehad,
de diaree geur,die daar hing, echt ik kan het zo oproepen wat een Kl**te gevoel is dat joh!, en dan nu met mijn 3 herplaatsers heb ik dan wel het grote geluk
(Thy komt ook uit een asiel) dan denk ik, tja het is de moeite niet een pup te kopen.. maar dan die stakkers die zonder baasje zitten verdienen die geen sprankeltje hoop? vandaar dus mijn keuze om "afgedankte"dieren liefdevol op te nemen… ook mijn kat takkie die moest om onduidelijke reden verdwijnen, ik denk zelf omdat hij zo mooi kan "zingen"het liefst in het trapgat om 3 uur snachts… maar daar zijn we nu aan gewend, verder niets mis mee.

mijn petje af voor jullie, en voor de herplaatsing dames!! prachtig werk, ik hoop ook lang van deze mensen te mogen genieten! zij hebben zoveel moois gedaan en ook gebracht bij ons thuis, ik heb er echt een familie bij.
ga vooral zo door, en waarschuw mensen die van geen weet hebben wat een broodfokker is  of hondenhandel
of hoe een pup nou werkelijk gesocialiseerd moet worden!!

en stace… zij verdiend echt dit plekje op de regenboogsite… mijn allerliefste stacey… lief klein meisje.. wij denken nog elke dag aan jou, speel maar zacht met je vriendjes op de regenboogbrug… ooit zien we elkaar weer.
dag mooie lieve meid, kus van je mam, van de kleine jess .rust zacht lieverd..

* sorry, beetje lang verhaal geworden, ik word altijd zo enthousiast als ik over mijn dieren praat, zij zijn mijn alles,
en van stace word ik nog alle dagen week als ik er aan denk
keep up the good work!!

Chantal, René, Jessica, Thyson, Whitney en Beauty.
Poezen, Pim en Takkie.

Welkom op dit log……….

Uw verhaal kan anderen helpen helpen om te voorkomen dat ook zij de dupe worden van malafide fokkers en handelaars.

Gisteren stond er in het AD ve volgende colum van Annemarie Postma:

Mijn hond Broes en ik zijn onafscheidelijk. Hopelijk voor minstens twaalf jaar. Als ik eraan denk dat hij er ooit niet meer zal zijn,kan ik intens verdrietig worden. Hoe kúnnen mensen hun hond dumpen in een bos, al dan niet vastgebonden aan een boom?, denk ik dan.
Vanmorgen hoorde ik weer zo’n verhaal. Herder Donja, de hond van mijn buurvrouw, werd vorig jaar gevonden in Spanje. Achtergelaten aan een boom in de bloedhete zon. Ziek en uitgemergeld. Wat moet er door zo’n koppie heengaan? “Maar ik luisterde toch altijd goed?”.
Ik probeer me voor te stellen hoe deze zomer weer menig trouwe viervoeter door vader, in aanwezigheid van zijn kinderen, uit een volgepakte auto wordt gedumpt. Hoe gaat zoiets? Geef je h’m nog te eten? Of helemaal niets? Dan richting bos. De nietsvermoedende knuf op de achterbank.
Wordt er nog een laatste keer geknuffeld? Of durf je hem niet meer aan te raken? Durf je hem uit pure schaamt niet meer aan te kijken? En dan het moment van afscheid. Open je het portier en laat je hem kwispelend uit de auto springen? Of stap je samen uit, touw in je hand? Wat zeg je dan tegen die schat? Zeg je brááf? Of fluister je zachtjes ‘zit’. Of roep je ‘fijn leven verder stom beest’?
Als het toch zo moet zijn dat een hond gedumpd wordt, wil ik hem redden. Gromt hij, haal ik hulp; gromt hij niet, zoek ik er zonder dralen een beschermengel voor. Een echte. De naam ‘baasje’ waardig. Ze bestaan, kijk maar naar mijn buurvrouw.

Volgens de papieren is Max geboren op 02-07-2004. Toen wij hem gingen halen was op 23-08-2004 dus 7 weken oud. Wij hadden maar een keuze uit twee puppies, die andere vonden wij al helemaal er niet goed uitzien!!
De fokker was nu ineens erg veranderd omtrend voedingsadvies. Zo kregen wij een zak warme maaltijd mee, en een blik vlees van de Aldi. Ook kregen wij verder geen uitleg, bij Gizmo* was het nog duurder voer die hij kreeg. Waarom deze verandering van voer weet ik niet……

Wij zijn direkt vanuit de fokker naar de dierenarts gegaan, die twijfelde of Max wel ontwormt was, vanwegen de dikke buik, dus kreeg hij een wormenkuur.
Max had een forse diaree, dus weer terug naar de dierenarts, was wel de tweede keer in die week! Het bleek dus dat die voeding helemaal fout was, en toen ze Max helemaal goed gingen onderzoeken twijfelde de dierenarts aan zijn leeftijd, hij vond Max véél te klein en zag het ook aan zijn tanden, hij dacht dat Max ongeveer maar een week of 5 was!!
Wij kregen speciale blikjes mee, want inmiddels had Max een maag en darmonsteking opgelopen. Het ging niet goed, hij wilde niet eten, wij moesten hem echt dwingen, en daar aan merkte je dus ook duidelijk dat hij echt geen 7 weken oud was.
Op zaterdagmiddag ging het slecht, dus weer terug naar de kliniek, is wel de derde keer die week! Nu kreeg Max een spuit, en wij kregen een pasta extra mee om ervoor te zorgen dat hij wel zijn vitamine enzo naar binnen kreeg, ook moesten wij hem dwingen te eten, en via een spuitje water geven.
Dit heeft echt een tijdje geduurd voor Max uiteindelijk wel zelf een hapje ging nemen zonder dwang. Wij moesten hem ook ieder dag wegen, want hij woog maar 1500 gram, en dat terwijl Gizmo* 3 kilo woog, dus eigenlijk ook wel een teken dat Max jonger was dan ze ons hadden gezegd!
Maar goed, door onze inzet begon er de groei in te komen, en drinken deed hij wel uit zijn eigen, maar het eten moesten wij hem met een lepel aanbieden.

Toen Max 10 maanden was kreeg hij een bultje aan zijn lip. Eerst dachten wij dat hij zich had gestoken, maar nee het ging maar niet weg. Wij zijn er na een paar dagen toch maar mee naar de dierenarts gegaan, het bleek dus een tumortje te zijn!!
Hij moest hieraan geopereerd worden, en omdat ook zijn balletjes altijd erg rood en ontstoken waren gaf de dierenarts het advies om die gelijk te verwijderen, dus is Max ook gelijk gecastereerd. Tijdens het opereren zijn ze twee tumortjes tegen gekomen, eentje aan de onderlip, en eentje aan zijn bovenlip, ze waren wel beide goedaardig. Ook was het hard nodig dat hij gecastereerd werd, want die huid zag er niet goed uit.

Na al die ellende, is Max toch eindelijk uitgegroeid tot een forse gezonde bull van ruim 15 kilo. Maar de kosten die wij zowel aan Max al aan Gizmo* hebben gehad, daar hadden wij 3 Franse Bulldoggen voor gehad met stamboom. Daarom wil ik de mensen echt duidelijk maken kijk goed waar je een puppie koopt, want de kosten van de dierenarts zijn niet niks!! En dat speciale voer is ook echt erg prijzig. Wij hebben dit echt graag over gehad voor Max want hij is erg speciaal, hij heeft ons al echt overal ook doorheen getrokken.

Het verhaal van Gizmo……
Namens zijn baasjes mochten wij dit verhaal plaatsen.

Gizmo* is ons eerste bulletje, waar wij maar 4 dagen “plezier” van mochten hebben, en hij heeft 4 dagen in de kliniek gelegen!
Dit was Gizmo* toen wij hem net hadden opgehaald:


Hier kregen wij al in de gaten dat hij niet helemaal in orde was, hij bleef voor een puppie van 7 weken wel erg rustig en lag het liefst in zijn mandje

Hier liet hij zijn oortjes ook al wat hangen en dan die oogjes……

Ik zal eerst bij het begin beginnen.
Wij hadden ons verdiept welke hond het beste in ons gezin paste, en kwamen zo uit op een Franse Bulldog. Toen kwamen wij een advertentie tegen, en ook staat deze fokker ingeschreven bij het Raad van Beheer, dus dachten wij dat het wel een goede fokker zou zijn.
Ze hadden een nest ziiten die geboren waren op 12-04-2004 het was een nest van 9 puppen, en toen wij gingen kijken op 04-06-2004 mochten ze ook gelijk van het nest mee. Hij ging de hondjes halen in zo’n boodschappen mandje, hoe hij het voor elkaar kreeg weet ik nog niet, maar daarmee kwam hij binnen en konden wij kijken welke wij wilde!
Wij vielen gelijk op Gizmo* omdat dit het dikste puppy was van het nest, en ook naar ons toe kwam.
De fokker vertelde dat hij altijd de puppen pilletjes mee gaf vanwegen de weerstand, omdat ze erg vatbaar zijn als ze het nest verlaten…..het klonk wel aannemelijk, hij gaf de eerste pil om te laten zien hoe wij het moesten doen, en daarna hebben wij dit zo door gezet, niet wetend eigenijk was het was!!
Toen wij naar huis gingen met Gizmo* plaste hij Daantje nog helemaal nat maar die vond dat niet erg.
Thuis gekomen zetten wij Gizmo* in zijn mandje, en vreemd genoeg hij bleef direkt erin liggen.
Wat ons ook wel opviel was dat hij niet wilde eten, dus de fokker erover gebeld, die zei dat dit wel vaker gebeurde, ook gevraagd of het normaal was dat hij zo rustig was, dit was volgens hem ook normaal!!
Maar het werd steeds erger, Gizmo* had van het begin af aan al wel diaree maar dit werd steeds wateriger.
Op zondag kreeg ik al het gevoel dat het niet goed ging, hij wilde s’avonds ook helemaal niets meer drinken dus wij met een spuitje hem drinken gegeven.
Op maandag zetten ik hem buiten, en toen viel hij zo om, ik Ben geroepen, en zijn wij direkt naar de dierenkliniek gereden, die zit gelukkig hier dicht bij!
Daar werd Gizmo* helemaal onderzocht, de dierenarts heeft er zelfs nog een collega bij gehaald, want ze deed een paar vreemde ontdekkingen. Zo bleek dat Gizmo* géén Nederlandse pup te zijn, want hij had een tatoeage in zijn linkerlies, en hij was héél erg ziek, maar ze kon het zo snel ook niet vinden. Ze hebben Gizmo* aan een infuus met allerlei medicijnen gelegd, en zijn inentingen nog eens helemaal nagekeken van zijn boekje. Ook werden de pillen die wij dus hadden gekregen nagekeken, en dat bleek dus een antibiotica te zijn, de fokker wist dus eigenlijk dat dit nest ziek was!!
Helaas, het ging steeds slechter, dus vroegen ze op dinsdag of ze een Parvo test mochten doen, en wat bleek, hartstikke positief, dus wij hadden een doodziek hondje gekocht!!
Ik heb met de fokker diverse keren kontakt gehad, in het begin echt ruzieënd, maar toen het parvo bleek te zijn dimde hij wel in. Ik heb ook de dierenarts gebeld gehad die de puppen ingeënt had die was ook niet helemaal tevreden over de fokker…..
Wij gingen woensdagmiddag bij Gizmo* kijken, de dierenarts zei dat het goed ging, en dat hij wel morgen mee naar huis zou mogen!!
Ik had er een héél ander gevoel bij toen ik Gizmo* zag, gelukkig hadden wij wel ons fototoestel bij, zie zelf maar eens hoe slecht hij er aan toe was, wat je op die doek ziet, is zijn ontlasting, en het stonk echt enorm, die guur vergeet je nooit meer!


Die nacht kreeg Gizmo* weer van die spuitdiaree en toen ineens puur bloed, hij stierf in het bijzijn van de dierenarts, er was echt niets meer aan te doen!!
Wij kregen op donderdagochtend dus een telefoontje dat Gizmo* overleden was, wat een verdriet hebben wij hier van gehad!
Van de fokker kregen wij géén geld terug, konden alleen maar een andere pup krijgen, maar wij wilde dus van een ander nest een pup.
Zo is Max bij ons gekomen, en ook daar was het niet helemaal mee in orde. Zijn direkt naar de dierenarts gegaan, en die twijfelde of Max wel 7 weken was, hij dacht eerder aan maximaal 5 weken, Max was ook extreem klein en kon ook echt niet zelf eten, moesten hem voeren!!

Wij hebben hiervan wel geleerd nooit meer zomaar een puppy te kopen, maar echt goed rond te kijken. Wij willen er met de tijd nog eentje bij, maar dan wel met een stamboom en al. Ik weet een stamboom zegt ook niet altijd alles over de gezondheid, maar deze mensen zijn zich er wel goed van bewust hoe ze een bulletje moeten laten opgroeien.

Hier nog een erg mooie foto van ons kanjertje wat een speciaal plaatsje bij ons heeft:

Sinds gisteren is onze website vernieuwd.
We hopen met deze site, veel aspirant kopers te weerhouden om hun pup bij malafide hondehandelaren of malafide fokkers te kopen.

Dit weblog is nu ook aan de site gekoppeld.
Op dit log kunt u uw verhaal kwijt….

Hoe kon je? Door Jim Willis, 2001

Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik “stout” was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me “hoe kon je?”, maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.

Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik ‘s nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want “ijs is slecht voor honden”, zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.

Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij – inmiddels je vrouw – is geen “hondenmens”. Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.

Toen kwamen de menselijke baby’s en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een “gevangene van de liefde”.

Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking – jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam – en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.

Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts “ja” en veranderde je van onderwerp. Ik was van “jouw hond” verworden tot slechts “een hond”, en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.

Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je “gezin”, maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei “ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden”. Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met “papieren”.

Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde “Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!” En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen – en ik nu ook.

Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden “hoe kon je?”

Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.

Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. De “gevangene van de liefde” was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde “hoe kon je?”

Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei “het spijt me zo”. Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen – een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn “hoe kon je?” niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.

Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.

Noot van de auteur:

Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van “Hoe kon je?”, zoals bij mij toen ik het schreef, komt dat doordat het een samenstelling is van de verhalen van miljoenen dieren die ieder jaar in asiels over de hele wereld sterven. Iedereen mag het verhaal verspreiden voor niet-commerciële doeleinden, zolang de auteur wordt vermeld

de site is nu heel ver gevorderd

www.hondenleed.com

we zouden het leuk vinden als jullie daar ook een kijkje opnemen

we hadden het er al heel lang over om een hond aan te schaffen dus ik de advertenties kijken waar er hondjes te koop waren gebeld en we mochten langskomen.

Daar aangekomen gesproken met de eigenaar en ik vertelde hun dat ik graag een teefje wilde hebben die mevrouw heeft voor ons twee teefjes gepakt en ze op het grasveld gezet en ja hoor je raad het al op een oog opslag waren wij verliefd op dat ene bulletje wij zonder blikken of blozen een aanbetaling gedaan en terug naar huis

eenmaal thuis aangekomen wilde we natuurlijk dat hondje zo snel mogelijk hebben dus wij weer gebeld en het hondje dezelfde dag nog opgehaald het was natuurlijk helemaal geweldig als je een hond wilt en je kan hem dezelfde dag nog ophalen!!!!!!

eenmaal thuis aangekomen was dat kleine puppy heel erg aan de diarree dat heeft 2 weken geduurd we hadden bijna een abonnement op de dierenarts ik moest op een gegeven moment elke dag terug om een spuit te halen

Na twee weken was het over gelukkig en ja hoor we konden gaan genieten van ons pupke opeens kreeg het hondje kale plekken ja hoor wij naar de da. en het bleek demodex te zijn daar weer spul voorgekregen en het ging weer beter verder heeft ze in het begin heel veel last van haar maagje gehad etc. we hebben pas ook nog een flinke grote operatie gehad aan een knieafwijking maar verder hebben we nu een pracht hondje

wat ik hier mee wil vertellen:

het klinkt misschien heel naief maar ik had nog nooit gehoord van een broodfokker ik ging me alleen afvragen waar de ouders van ons puppie waren en ben me daar verder in gaan verdiepen en toen op de conclussie kwamen dat onze hond dus gewoon van een ordinaire grote broodfokker afkomt als je dan heel veel verhalen tegenkomt van mensen die hun hond bij een broodfokker vandaan hebben mogen wij echt van geluk spreken

ik wil me hondje ook voor geen geld meer missen hoor maar ik wil wel alle mensen behoeden voor eventuele fouten die ik ook begaan heb voor de dierenarts kosten had ik een hond kunnen hebben met papieren dus voor het geld hoef je het ook niet te doen ik wil jullie heel veel raad geven maar dan wordt het hier een heel lang verhaal

maar ik geef er toch een aantal

mocht je geen geld hebben voor een hondje spaar dan net zo lang door dat je het wel kan je moet ook niet vergeten dat het alleen bij de aanschaf blijft!

kijk goed rond en vraag veel informatie bij het aanschaffen van een puppie

en voorkom a.u.b. dat je bij een broodfokker koopt geef ze geen geld dat ze weer een nieuw nest uit het buitenland kunnen kopen